The unique blog 7602

Diyarbakır, taşın diliyle konuşan bir şehir. Surların gölgesinde serinleyen sokaklar, avlusunda nar ağacı olan evler, Dicle’nin kıyısında rüzgârı ensenize değdiren köprüler. Ailece gezerken hem çocuklara anlatacak çok hikaye var, hem de öğle sıcağında gölgelenip nefes alacak pek çok durak. İlk kez gelenlerin yüzünde şaşkın bir gülümseme bırakır bu şehir, ikinci kez gelenler ise önceden not almadıklarına hayıflanır. Bu yazıda, çocuklarla birlikte Diyarbakır’ı ferah bir tempo

Diyarbakır’a varır varmaz damağınızla şehrin ritmini yakalarsınız. Surların gölgesinde kızaran ciğerin kokusu, han avlularında buharı tüten çay, bakırcıların tıkırtısına karışan meyan şerbeti satıcısının sesi, hepsi iştahı artırır. Bu şehirde yemek yalnızca doymak değildir, günü planlamanın da en doğru yoludur. Sabahın erken saatindeki ocakbaşından, gecenin serinliğinde köprü üstünde yenilen dürüme kadar uzanan bir lezzet çizgisi var. Aşağıdaki notlar, defalarca geliş gidiş